Mama’s pompon-grapdasPosted by Kristi at October 26, 2003 08:13 AM
om de keelkriebels en de buikkriebels,
kaakstrelende pompondonshaartjes.
Haar schrik kietel ik
in het donker: toe dan!(Mama,
Mia: breekbaar wendbaar
buigzaam volkloppend rood bedacht
lichtgekleurd blarenlipje bovenboog
fijn hortende stotende tonus
van het krijgen nog niet hebbenMama,
Mia, duimenboom planten
beste bloesem in het vierde jaar
vanwaar de duimen opgeheven
naar warme lachtanden en schoten
om nog op te wollenwurmen.)Toe dan!
Zo jij bent lekker vroeg! Groot gelijk van die tent en slaapzak, 't is mooi geweest. PUNT.
Zijn de alpen besneeuwd? Heb je het de baby wel vertelt? Dat wil ze vast zien!
Wat goed van mama dat ze je het cadeautje nog niet heeft gegeven!
Dikke kus op alle Zwitserse damesfamilie aldaar!
Nou , vandaag moet ik zo'n weeentest gaan maken. Even kijken hoe mijn Kindje daar op reageerd. En ik zal je wat vertellen, Ik ga dat ziekenhuis niet meer uit! Ik neem desnoods een slaapzak mee en een tent, ik wil niet meer naar huis voordat ik die baby er eindelijk uit heb. Hopelijk houden dan dus die weeen niet meer op , dan word je vandaag of morgen nog tante Kristi. Maar ja, er is niks zeker meer in mijn leven dus reken er maar niet vast op.
Ga nou lekker ontbijten met mama, banketstaaf, chocoladeletten en gevulde speculaas. Ik had ook nog mooi roze ingepakte kadootjes, waar ik aleen maar kwijlend naar mag kijken, en pas mag opendoen als ik die beloning verdient heb.
Houdoe hè. xxxxxxxxxxxx