De reis van Amsterdam naar Brabant heeft de vorm van een trechter
De trein, met mij erin, is vloeibaar, een dik soort olie, of honing
die traag naar, en dan door, het smalle deel glijdt
en op het nippertje uitmondt
in mijn onbestaanbare
onverstaanbare
herinneringpropjes schieten; regenlaarzen natter van binnen dan van buiten
ik te graag, alleen, en teveel van mij in die harde dreigende kraal
van angst verborgen onder de warme stank
van mest, de klank van de taal
zo plat en lekker en nest
van mijn bloedeigen
koekoek